آنچه توجه محققین دانشگاه هاروارد امریکا را به خود معطوف داشته بررسی تفاوت میزان تستسترون قبل و بعد از ازدواج بوده است . نتیجه مطالعات نشان داده اند میزان تستسترون در افراد مجرد بالاتر از متاهلین است  و با شروع زندگی مشترک از میزان ترشح این هورمون کاسته میگردد. گویا با انجام فرایند جفت گیری نیاز فرد به دنبال جفت رفتن و رقابت برای بدست آوردن جفت و نیز آمیزش با دوستان دوران تجرد و همچنین ریسک پذیری و انجام کارهای خطرناک از بین رفته و فرد آمادگی بیشتری برای در خانه ماندن و  انجام فرایند" پدری " از خود نشان میدهد.  جالب تر اینکه تحقیقات نشان داده اند درمردانی که دارای فرزند هستندهنگامی که آنها فرزند خود را در آغوش میگیرند میزان تستسترون بدن آنها  پایین میاید !

 با اینکه تستسترون ویژگی های مردانه را در ذهن متداعی میکند لیکن در زن هم با درصدی کمتر از مردان  تستسترون موجود میباشد و  تخمدانها و غدد فوق کلیوی به ترشح آن مبادرت میورزند. در زن نیز تستسترون نقش مهمی در میل و رفتار جنسی داشته و در شکل گیری بافت عضلانی و استخوان بندی بدن  تاثیر گذار است .

 به منظور بررسی ارتباط بین سطح تستسترون و میزان تفاهم زوجین ، تحقیقات دانشگاه  پن ستیت نشان داده اند که ازدواج هایی که در آنها زنان  میزان تستسترون بالاتری  از همسرانشان داشته اند ، موفق تر  ارزیابی میشوند . به این معنا  که زنانی که تستسترون بالاتری نسبت به شوهرانشان داشتند ساپورت اجتماعی بهتری برای همسر خود مهیا میکرده و در فعالیت های اجتماعی مصمم تر رفتار می کردند ( نسبت به زنانی که تستسترون کمتری از همسران خود داشتند )  و در حل مشکلات زناشویی مردانی که تستسترون پایین تری نسبت به همسران خود داشتند ، مثبت تر عمل کرده بهتر میتوانستند به راه حل و نتیجه گیری در مباحث خانوادگی  برسند ( در مقایسه با مردانی که تستسترون بالاتری از همسران خود داشتند ).